A w razie czego, to tej głupiej babie dałbym pierwszej karabin i niech idzie w p…

Ciekawe czy jakiś ekolog kiedykolwiek głębiej zastanawiał się nad tym co robi i co promuje. Wiadomo – najłatwiej jest pokazywać w TV chłodnie kominowe elektrowni, z których unoszą się kłęby tajemniczego dymu będącego zwykłą, czystą jak łza parą wodną. Ciekawe czy ktoś z nich kiedykolwiek zastanawiał się nad tym ile potrzeba energii by wyprodukować świetlówkę kompaktową. Trzeba w końcu wyprodukować plastikową obudowę, elektronikę i szklaną rurę wypełnioną chemicznym świństwem. Taka z pozoru niewinna i ładna świetlówko-żarówka zawiera rtęć, elektronikę, kondensatory elektrolityczne,  płytkę PCB i prawie całą tablicę Mendelejewa w luminoforze pokrywającym rurkę świetlówki.

A tradycyjna żarówka? Bierze 5 razy więcej prądu, jednak jej produkcja jest dziecinnie prosta, a substancji toksycznych w niej tyle co w zwykłej butelce – czyli trochę szkła i metalu – nic ponadto. Dziecinnie prosty recykling poprzez mielenie, pełny odzysk materiałów, zero odpadów.

I która żarówka jest ekologiczna? Czy nie warto walczyć o to, by ekologiczne (ale niekoniecznie energooszczędne) żarówki zasilać z ekologicznych źródeł energii takich jak elektrownie atomowe, wodne i wiatrowe? Aaa – zapomniał bym – atomowe nie są ekologiczne, bo są medialne i mają wielkie dymiące… chłodnie kominowe… ;)

Ileż było pierdół po drodze…. Elektrotechnika teoretyczna, rok przerwy z jej powodu (i jak się okazało wcale po roku nie była taka straszna – wprost przeciwnie), później stany nieustalone, maszyny elektryczne, bilans mocy w silniku elektrycznym, napędy elektryczne, technika wysokich napięć, programowanie w c++, programowanie DSP, programowanie PLC, technika cyfrowa, bramki, programowanie w LaView,  dynamika układów napędowych, teoria pola, linia długa i milion innych cudów cudacznych…. W sumie 7 lat – cholera – tyle co medycyna :D

Fajnie jest wreszcie zobaczyć światełko w tunelu za ostatnią prostą…. :)

A co było kluczem do sukcesu? KNŻ oczywiście! :D

Nigdy, przenigdy nie należy się ograniczać z powodu takich „pierdoł” jak trzeci termin egzaminu, z którego wylądowało się przed rokiem na warunku, a nie zdanie tego w tym roku grozi powrotem na pierwszy semestr ;D
Ale spójrzmy prawdzie w oczy – jeśli uczyłem się w piątek od godziny 7 rano do 18-tej, to cudów bym już nie zdziałał – bo ile można nad tym siedzieć? ;) Jak widać skakanie w młynie i darcie mordy w zatłoczonym do granic bólu klubie zdecydowanie mi służy! :)

A koncert? Było by naprawdę fajnie, gdyby ktoś bardzo inteligentny nie zrobił klubu muzycznego na tysiąc ludzia, praktycznie pozbawionego wentylacji. Wszystko dało by się znieść, gdyby nie fakt, że po kilkudziesięciu minutach koncertu,  z zimnych ścian zaczęła niemalże strumieniami lać się skroplona na nich woda. A woda niestety ma to do siebie że nie lubi się z prądem :D Tak więc KNŻ gra sobie w najlepsze „Nie zrobimy wam nic złego tylko dajcie nam jego” i nagle buuuuu – cisza – prądu na scenie brak. Włączyli, prąd zagrali pół utworu i znowu. I raz jeszcze. Po kilku próbach zespół się poddał i udał się na zaplecze, gdzie pewnie zdążyli walnąć po piwku, a może nawet po dwa ;) Magiczna czynność jaką było (prawdopodobnie) pominięcie wyłącznika różnicowo-prądowego zajęła obsłudze klubu jakieś 45 minut.  Koncert oczywiście odbył się do końca, ale mnie ten prądowy incydent jakoś wybił z rytmu, jednocześnie oplatając moje szare komórki wokół myśli, że jesteśmy w połowie koncertu, mamy godzinę 22:30, przede mną godzina jazdy z Bielska do domu a jutro o 9:00 jest „pierdoła” zwana również trzecim terminem z DUN-u – mały dyskomfort psychiczny był, ale mimo wszystko bawiłem się zdecydowanie dobrze :)

Szczerze mówiąc, nie chciał bym, by mój pracodawca widział taki napis pod moim imieniem w Google Talk:

A ja myślałem, że tylko Microsoft ma genialnych tłumaczy robiąc takie kwiatki jak „należy defragmentować ten woluminu” czy też „sieć web” ;)

Tym razem trafiło na narzędzie, które nazywa się Remuco i służy do przekształcenia telefonu komórkowego w pilot zdalnego sterowania. Całość składa się z dwóch części: programu działającego na komputerze, który kontroluje odtwarzacz przez interfejs dbus, jednocześnie pełniąc rolę serwera do którego poprzez sieć lokalną (wifi), bądź też bluetooth łączy się druga część programu, czyli klient napisany w Javie i działający na telefonie. W moim wypadku postanowiłem polegać zwykłej sieci bezprzewodowej, jako, że zjada ona znacznie mniej baterii mojego telefonu (a przynajmniej takie mam wrażenie). Całość działa już stabilnie od dwóch godzin, z baterii na telefonie jeszcze nic nie ubyło, więc muszę stwierdzić, że jest dobrze – czysta rewelacja :)

Jednak całe szczęście udało mi się przekonać kolegów z sekcji, by urwać się z wykładu i obronić wcześniej „laborki”. Wystarczyło się jeszcze urwać z połowy zajęć z programowania DSP i już mogłem jechać :) Niby Kult miał startować o 19-tej, jednak jak to zwykle bywa obsuwa była godzinna, co mnie bardzo ucieszyło, bo o 19 byłem w trakcie zaliczania wycieczki krajoznawczej po Górnym Śląsku ;)

Wyjechałem spod uczelni, wbiłem się na autostradę A4, przejechałem bez problemu przez Sośnicę, by w końcu usłyszeć z Antyradia, że na wysokości Chorzowa zdarzył się wypadek i korek już ma 2km. W tym momencie stało się dla mnie jasne, że każda droga będzie lepsza niż jechać prosto w olbrzymi korek. Tak też zjechałem pierwszym możliwym zjazdem jaki się trafił i dojechałem do Zabrza. Wiedziałem tylko, że gdzieś w te okolice dochodzi Drogowa Trasa Średnicowa, która prowadzi już prosto do katowickiego Spodka – no i nie pomyliłem się – po kilkunastu minutach zaczęło mi świtać że jadę drogą którą znam i po chwili już byłem na upragnionej DTŚ :)

Gdy wpadłem do Spodka, słychać było jeszcze support pod postacią grupy Zacier. Mogłem więc spokojnie skorzystać z szatni, zdzwonić się z kolegą i ogólnie odrobinę ochłonąć :) A Kult? No Kult jak to Kult – rewelacyjny :) Przed rokiem co prawda setlista była lepsza, jednak fakt jest faktem, że koncert był znakomity. Wyszedłem stamtąd cały mokry, dzisiaj mam zakwasy od skakania, więc koncert uznaję za udany :)

Zachęcam do poszukiwań urywków koncertu na YouTube – jest w czym wybierać! Poniżej przykład :)

Dom wschodzącego słońca

Sowieci na zakończenie – no i na „do widzenia” piękna „konwulsja” jak za starych dobrych czasów teledysku do Las Maquinas de la Muerte – po prostu mega wypas :D :D :D

Nowe tempa – utwór niesamowity, bo o Krzysztofie Banasiku, który odszedł z zespołu wiosną zeszłego roku. Całe rozstanie odbyło się, jak relacjonuje Kazik, w dość niemiłej atmosferze, gdy Banan pod wpływem swojego wybujałego ego wyrzucił menadżera zespołu (Piotra Wieteskę) z miejsca przy oknie w kultowym busie. Nowe tempa to luźne i humorystyczne spojrzenie na całą sytuację – kiedyś niezbyt miłą, a teraz już chyba tylko traktowaną przez zespół jako dobry humor. Zresztą widać to po płycie – jest inna bez Banana, jednak niekoniecznie gorsza. A najbardziej mnie cieszy, że mój ulubiony zespół dzięki temu rozstaniu ma się dobrze a we wszystkich wstąpiła nowa energia.

Karinga – ten kawałek z kolei powala mnie muzycznie na kolana. Zaczyna się głęboką hipnotyzującą perkusją, by po chwili otoczyć słuchacza niesamowitym wejściem gitary i charakterystycznych dla Kultu organów Hamonda. Dalej już typowy Kultowy geniusz – idealne połączenie wokalu Kazika, instrumentów dętych, klawiszy i ciężkich riffów gitarowych… Efekt? – Jeden z najlepszych utworów Kultu!

Polecam pędzić do najbliższego sklepu muzycznego :)
Miłego słuchania!

Jak wielce nadętym bufonem być trzeba i jak wielce przekonanym o swoim dziennikarskim geniuszu, by dać sobie taką nazwę programu? Dlaczego na przykład Bogdan Rymanowski nie zmieni nazwy swojego programu „Kawa Na Ławę” na „Kawa z Bogdanem”? ;) Skoro już wspomniałem Bogdana Rymanowskiego, to jego program oprócz samej nazwy, ma jeszcze jedną niebagatelną zaletę – prowadzący nie jest chodzącą antyreklamą żelu do włosów, czego niestety o Panu Tomaszu Lisie powiedzieć nie można (o ile żelowi do włosów w ogóle antyreklamy trzeba) ;)